การเกิดเป็นมนุษย์ยากยิ่ง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ไม่ใช่เรื่องโชคชะตา แต่เป็นผลของการกระทำของเราเองในอดีตชาติ ตราบเท่าที่กรรมยังไม่หมด เราก็ยังคงเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ ประทับร่องรอยของกรรมในดวงจิตไปเรื่อยๆ เมื่อได้กายมนุษย์ที่มีคุณค่าเช่นนี้ เราควรตระหนักถึงความสำคัญของการถือกำเนิดมา มีวิริยะอุตสาหะที่จะประกอบคุณงามความดี หลีกเลี่ยงอกุศลกรรมทั้งหลาย หมั่นสั่งสมบุญบารมีด้วยจิตบริสุทธิ์ปราศจากผลประโยชน์ของอัตตา เและบ่มเพาะกรุณากับปัญญาเพื่อการตรัสรู้ธรรมในที่สุด ไม่มีความสุขใดจีรังยั่งยืนเท่าความสุขจากการได้ เข้าใจและเข้าถึงจิตเดิมแท้ของตัวเราเอง เราอาจจะอยากมีชีวิตที่สุขสบายในภพชาตินี้เท่านั้น ไม่สนใจชาติภพต่อไป หรือไม่สนใจที่จะตรัสรู้ธรรม แต่เราจะไม่มีวันมีชีวิตที่สุขสบายไปตลอดได้ เพราะสักวันไม่เราหรือคนที่เรารักก็ต้องเจ็บป่วยล้มตายลง เมื่อเป็นเช่นนั้น เราจะเรียกสิ่งที่เรามีว่า “ความสุข” ได้อย่างไร แต่ละวันเราได้ใช้เวลาให้เป็นประโยชน์เพียงไร ได้ทำให้แต่ละวินาทีเป็นไปเพื่อการหลุดพ้นหรือไม่ เรากำลังดำรงชีวิตอยู่บนความประมาทด้วยการปล่อยเวลาให้เสียเปล่า ด้วยการผลัดวันประกันพรุ่ง หรือเรากำลังนำพานาวาชีวิตนี้ไปอย่างชาญฉลาดด้วยการเปลี่ยนช่วงเวลาของความ เป็นสัตว์โลกให้เป็นช่วงเวลาแห่งพุทธะ มีคำกล่าวว่า โดยเนื้อแท้ พระพุทธเจ้ากับสัตว์โลกเป็นอย่างเดียวกัน แต่ด้วยความไม่รู้ เราจึงเป็นเพียงสัตว์โลกที่ยังเห็นแก่ตัว ที่ปราศจากความรักความกรุณาแก่ผู้อื่นอย่างจริงใจ ที่ไม่มีญาณหยั่งรู้เช่นพระองค์ เพราะญาณทัศนะของเรามัวหมองด้วยการคิดถึงแต่ตัวเองเป็นสำคัญ

ชายคนหนึ่งมีนามว่า “รับเกียล” เป็นนักธุรกิจใหญ่ของทิเบต เขาทำธุรกิจขายเนยและผลิตผลจากจามรี เวลานำเนยไปขาย ก็เดินทางเป็นกองคาราวาน เมื่อหลายปีก่อน รับเกียลเช่ารถหลายสิบคันนำเนยไปขายจากบ้านเกิดที่เมืองฮงหยวนในภาคตะวันออก มุ่งหน้าสู่นครลาซา เมื่อไปถึง ปรากฏว่าราคาเนยตกต่ำมาก เขาก็เฝ้ารอลุ้นให้ราคาสูงขึ้น ยิ่งรอ ราคาก็ยิ่งตก ถ้าขาย ก็มีแต่จะขาดทุน ยิ่งเมื่อคำนวณค่าใช้จ่ายของกองคาราวานแล้ว ก็ดูเหมือนว่าเขาจะสิ้นเนื้อประดาตัวทีเดียว เช้าวันนั้น เขาไปกราบพระโจโว ริมโปเช (พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวทิเบต) ที่วัดโจคัง จิตใจเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ขณะเข้าแถวเพื่อรอไปนมัสการองค์พระ เขาเห็นผู้มากราบพระคนแล้วคนเล่านำเนยไปเทถวายที่ตะเกียงเนย ฉับพลัน เขาคิดขึ้นมาได้ว่า เขาควรจะนำเนยที่ขายไม่ได้มาถวายเป็นพุทธบูชา เมื่อคิดแล้ว เขาเกิดปีติยินดี เกิดความหวังว่ามาลาซาคราวนี้ ไม่สูญเปล่า เขาจะได้ทำบุญกุศลครั้งใหญ่ เขาโทรศัพท์เรียกลูกน้องให้เอาเนยมาที่วัด รถบรรทุกหลายสิบคันขนเนยกองโตมาจอดไว้หน้าวัด แล้วรับเกีบลก็ถวายเนยทั้งหมดต่อเบื้องพระพักตร์ของพระโจโว ริมโปเชท่ามกลางความอัศจรรย์ใจของผู้มีจิตศรัทธาที่มากราบพระองค์ จากนั้น เขาเดินทางกลับบ้านเกิดโดยมีเงินติดตัวเป็นค่าเดินทางเพียงเล็กน้อย ไม่มีเงินทำธุรกิจต่อ ไม่มีเงินก้นถุงให้แก่ครอบครัว สองสามเดือนหลังจากนั้น เพื่อนคนหนึ่งชวนเขาไปทำงานที่นครเฉิงตู ไปเป็นยามเฝ้าประตู ทั้งวันเขายืนเหมือนหุ่นยนต์อยู่หน้าประตูบริษัท เขาทำอยู่อย่างนั้นสามปี ในระหว่างที่อยู่ที่เฉิงตู เขาเห็นว่าคนทิเบตมาทำธุรกิจและมาเรียนหนังสืออยู่ที่นั่นเป็นจำนวนมาก พวกเขาล้วนแต่โหยหาอาหารทิเบต แต่ยังไม่มีร้านอาหารไหนที่ทำอาหารทิเบตแล้วได้อร่อยเหมือนกับแม่ที่บ้านทำ เขาลาออกจากการเป็นยาม แล้วเรียกลูกสาวลูกชายมาอยู่เฉิงตู เอาเงินเก็นทั้งหมดมาลงทุนเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวทิเบต “ทุกปะ” [...]