photo-27

 

เช้าตรู่วันนี้ เราออกจากบ้านไปตลาดเมืองนนท์เพื่อไปปล่อยปลา เป็นการทำบุญอุทิศเป็นพิเศษให้แก่คนงานของพี่สาวที่ตกจากอาคาร 5 ชั้นซึ่งเป็นอุบัติเหตุในระหว่างทำงาน ตอนนี้อาการโคม่า

ขณะกำลังออกจากบ้าน อ.เยินเต็นถามว่า เราลืมอะไรบ้างหรือเปล่า เค้าถามว่า ลืมเอาความรัก ความกรุณามาหรือเปล่า ใช่สินะ ตำพูดของเค้าทำให้เห็นว่าไม่มีสิ่งใดสำคัญอีกแล้วสำหรับการปล่อยปลาในวันนี้ นอกจากความรัก ความกรุณาที่เราต้องมีให้แก่ปลาและแก่คนงานที่ป่วยอยู่ รวมทั้งทุกชีวิตที่มีทุกข์ โดยเฉพาะจากสภาวะที่เป็นอันตรายต่อชีวิต ต่อสภาวะที่ถูกกักขัง

เมื่อไปถึงตลาด เห็นเต่าตัวใหญ่ถูกขังอยู่ในกระป๋องสี ไม่อยากเดินจากไปโดยไม่ช่วยมัน แต่จนใจว่าไม่รู้จะพามันไปอยู่ที่ไหน หลายแห่งที่ประกาศเป็นแหล่งปล่อยเต่าก็เต็มไปด้วยประชากรที่แออัดและน้ำเน่าเสีย

ไปถึงร้านปลา พ่อค้ากำลังสับหัวปลาดุก หนวดของมันยังกระตุกอยู่แม้ว่าร่างมันจะแหลกเป็นชิ้นๆ ข้างๆ เขียง มีปลาอีกสองกาละมังใหญ่ ที่กำลังรอถูกเชือด เป็นปลาดุกกับปลาช่อน ตัดสินใจนำพวกเขาไปให้หมด รวมกัน 50 กิโล ตัวหนึ่งเกินไป 5 ขีด แม่ค้าจะเอาออก ก็ขอเอาเค้าไปด้วย แม่ค้าคิดราคามา มีเศษ 267 บาท ขอให้เค้าร่วมบุญ เค้าทำ 67 บาท ทุกครั้งที่มีโอกาสไปซื้อปลา จะไม่ลืมขอให้แม่ค้าร่วมบุญ

เราได้รถตุ๊กๆ ช่วยขนปลาไป ระหว่างทางเดินจากตลาดไปขึ้นรถและระหว่างขับรถไปวัด เราสองคนสวดมนตราให้ปลามีอายุยืนยาวไปตลอดทาง เมื่อไปถึง เรารีบนำปลาลงน้ำ ปลาบางตัวกระโดดผลุบแล้วหายไปในน้ำอย่างรวดเร็ว บางตัวอ่อนเปลี้ย ดูงุนงงและสับสน แล้วทุกตัวก็ไปสู่ห้วงน้ำอันกว้างใหญ่ สู่ชีวิตใหม่ซึ่งเค้ามีสิทธิ์ที่จะได้รับ

เราสวดขอพรจากพระพุทธเจ้าทั้งสามกาล ขอให้ปลาและสัตว์เดรัจฉานทั้งหลายได้รับการปกป้อง ขอพรให้ทุกชีวิตมีอายุยืนยาวและได้ใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขจนครบอายุขัย และขอให้ทุกชีวิตได้เข้าถึงการตรัสรู้ เป็นพระพุทธเจ้าโดยเร็ว หลังสวดมนต์ ฉันยังนั่งมองปลาที่ยังว่ายจากไปไม่หมด กังวลว่าจะมีใครมาจับไปแม้จะถือว่าเป็นเขตอภัยทาน นั่งสวดบท ตูตีสู ต่อซึ่งเป็นมนตราแห่งนิรมาณกายของพระพุทธเจ้า บทนี้เหมาะมากสำหรับการสวดให้ผู้ที่น่าสงสารกว่าเรา โดยเฉพาะผู้ตกทุกข์ในอบายภูมิ

photo-26ล่

เมื่อสวดเสร็จ ได้ขอให้พระธรรมบาลคุ้มครองปลา ขณะกำลังเดินจากฝั่งน้ำหลังปล่อยปลาเสร็จ ลุงคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับเจ้าน้ำเงิน วัวตัวใหญ่ที่ทางวัดเลี้ยง เจ้าน้ำเงินเป็นวัวที่ได้รับการไถ่ชีวิตมาจากโรงฆ่าสัตว์ มาอยู่กับวัดได้ 8 ปีแล้ว ลุงโอ่งเลี้ยงมันด้วยความรัก ได้ขอให้ลุงเฝ้าไม่ให้ใครมาตกปลา ให้ช่วยดูแลปลาใหม่ที่ยังเพลียอยู่ และฝากเงินซื้ออาหารให้เจ้าน้ำเงินที่กินแอ๊ปเปิ้ลกับข้าวโพดเป็นหลัก ลุงรับโดยดี เรื่องเลยจบอย่างงดงาม ได้ทั้งปล่อยปลา เลี้ยงวัว เลี้ยงคนเลี้ยงวัว และได้ให้อาหารแก่นกอีกด้วย

Author: Krisadawan Kalsang Dawa กฤษดาวรรณ เมธาวิกุล

Dharma teacher, founder and president of the Thousand Stars Foundation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s