On “The Heart Essence of Guru Padmasambhava”

“พระพุทธเจ้าและสรรพสัตว์ เป็นอย่างเดียวกัน และไม่เป็นอย่างเดียวกัน
ตั้งจิตว่าพระพุทธเจ้าและสรรพสัตว์ทั้งหลาย
ไม่แบ่งแยกเป็นสอง แต่คือสภาวะเดียวกัน
ให้จิตไม่ปรุงแต่ง อยู่ในลักษณะที่ควรเป็น เปี่ยมด้วยความกระจ่างใส
ข้าพเจ้าขอเจริญโพธิจิตในความไพศาลแห่งจิตอันไร้ขีดจำกัดนั้น”

แต่ละคำ แต่ละวรรคในบทปฏิบัติ “แก่นหัวใจแห่งพระปัทมสัมภวะ” เปี่ยมด้วยความหมายลึกซึ้งเกินคำบรรยาย เกินความสามารถของนักภาษาที่ยังขาดการเข้าถึงการตระหนักรู้ แต่คงถึงเวลาที่จะต้องถ่ายทอดบทปฏิบัตินี้เป็นภาษาไทย

แม้จะเป็นบทปฏิบัติบูชาพระปัทมสัมภวะที่ดูเหมือนเป็นพระพุทธเจ้าผู้ห่างไกลในสวรรค์ (“ซังตก ปารี”) แต่ทั้งบทว่าด้วยจิต การเปลี่ยนแปลงของจิต และการเข้าถึงสภาวะโดยสมบูรณ์ของจิต เป็นซกเช็นตั้งแต่ต้น กลาง และปลาย ในบทนี้ พระปัทมสัมภวะคือศูนย์กลางของคุณงามความดีทั้งหลาย คือผู้สืบสายการปฏิบัติที่เข้าถึงสภาวะอันผ่องแผ้วนี้

เมื่อเราสวดหรืออ่านบทสวดเช่นนี้ด้วยจิตที่ใคร่ครวญ ความหมายจะค่อยๆกระจ่างชัด ทำให้เราได้เชื่อมโยงกับพระพุทธเจ้าและคุรุอาจารย์แม้ว่าท่านทั้งหลายจะไม่ได้ดำรงอยู่กับเราจริงๆในวันนี้

วรรคสุดท้ายเป็นการตั้งปณิธานเฉกเช่นบทปฏิบัติทั้งหลายในพุทธวัชรยานที่ต้องมีการเจริญโพธิจิต เพื่อเตือนผู้ปฏิบัติธรรมว่าพวกเขาหมั่นเพียรปฏิบัติไม่ใช่เพราะประโยชน์ของเขาคนเดียวเท่านั้นแต่เพื่อให้เขาได้เป็นอีกแรงหนึ่งในการรื้นขนสรรพสัตว์ไปสู่ฝั่งแห่งการตรัสรู้ การเจริญจิตอันยิ่งใหญ่และปราศจากอัตตานี้กำเนิดในความไพศาลอันเป็นธรรมธาตุที่มีคุณสมบัติ ว่าง กระจ่าง ไร้ขอบเขต ไร้ขีดจำกัด และการปรุงแต่งใดๆ

Author: Krisadawan Kalsang Dawa กฤษดาวรรณ เมธาวิกุล

Dharma teacher, founder and president of the Thousand Stars Foundation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s