ทำบุญครั้งสุดท้าย

ประเพณีการกำจัดศพในทิเบตที่มักได้รับการกล่าวถึงอยู่เสมอคือ การหั่นเนื้อนำไปให้แร้งกิน ผู้ไม่คุ้นเคยกับประเพณีนี้หรือไม่เข้าใจปรัชญาที่อยู่เบื้องหลัง มักจะด่วนตัดสินว่า การปฏิบัตินี้เป็นการกระทำที่ป่าเถื่อน หรือเป็นประเพณีประหลาด จริงๆแล้ว ในทิเบตมีวิธีการกำจัดศพหลายวิธี เช่น ฝัง เผา หรือหั่นเนื้อลงน้ำเพื่อให้ทานแก่ปลา (แต่มักทำกับศพเด็กๆเท่านั้น) เนื่องจากทิเบตมีอากาศหนาวเย็น น้ำกลายเป็นน้ำแข็ง ดินแข็งยากแก่การขุด การฝังจึงเป็นสิ่งที่ไม่นิยม เช่นเดียวกัน ฟืนเป็นของหายาก จึงไม่นิยมเผา จะทำเฉพาะศพของพระอาจารย์สำคัญๆโดยเชื่อว่าควันไฟที่ลอยเข้าไปในอากาศจะ ทำให้อากาศสะอาดบริสุทธิ์

การกำจัดศพโดยหั่นเนื้อให้แร้งกิน เป็นประเพณีที่ทำมาช้านาน ตามหลักฐานประวัติศาสตร์ ไม่พบประเพณีนี้ในสังคมอินเดียแต่ดั้งเดิม นอกจากเป็นการกำจัดศพที่ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อมแล้ว ยังเป็นการให้โอกาสแก่ผู้ตายได้ทำบุญครั้งสุดท้ายด้วยการทำทานอันยิ่งใหญ่ แก่นกแร้ง

มีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่ง พระโพธิสัตว์พระองค์หนึ่งจุติมาในโลก เป็นเจ้าชายแห่งราชธานีหนึ่ง เนื่องจากมีศึกมาประชิดชายแดน พระองค์จึงเสด็จไปรบ ก่อนเสด็จออกจากวัง พระองค์ตรัสลาพระมารดา ด้วยเชื่อว่าจะทรงไม่รอดชีวิตจากการรบครั้งนี้ คำขอร้องที่ิยิ่งใหญ่ครั้งสุดท้ายของพระองค์คือ เมื่อสิ้นพระชนม์ไปแล้ว ขอให้พระมารดาทรงกำจัดพระศพของพระองค์ด้วยการบริจาคให้นกกิน

เช่นเดียวกับพระโพธิสัตว์พระองค์นี้ ชาวทิเบตหลายคนปรารถนาให้ร่างของตนถูกกำจัดแบบนี้

เรียบเรียงจาก ทิเบต ขอบฟ้าที่สูญหายไป/ กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์

Sky Burial สถานเตือนใจให้นึกถึงความเป็นอนิจจังและที่ให้ทานแก่นก เมืองเจคุนโด (ยูชู) แคว้นคาม ทิเบตตะวันออก

Author: Krisadawan Kalsang Dawa กฤษดาวรรณ เมธาวิกุล

Dharma teacher, founder and president of the Thousand Stars Foundation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s