Precious Human Existence

การเกิดเป็นมนุษย์ยากยิ่ง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ไม่ใช่เรื่องโชคชะตา แต่เป็นผลของการกระทำของเราเองในอดีตชาติ ตราบเท่าที่กรรมยังไม่หมด เราก็ยังคงเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ ประทับร่องรอยของกรรมในดวงจิตไปเรื่อยๆ เมื่อได้กายมนุษย์ที่มีคุณค่าเช่นนี้ เราควรตระหนักถึงความสำคัญของการถือกำเนิดมา มีวิริยะอุตสาหะที่จะประกอบคุณงามความดี หลีกเลี่ยงอกุศลกรรมทั้งหลาย หมั่นสั่งสมบุญบารมีด้วยจิตบริสุทธิ์ปราศจากผลประโยชน์ของอัตตา เและบ่มเพาะกรุณากับปัญญาเพื่อการตรัสรู้ธรรมในที่สุด

ไม่มีความสุขใดจีรังยั่งยืนเท่าความสุขจากการได้ เข้าใจและเข้าถึงจิตเดิมแท้ของตัวเราเอง เราอาจจะอยากมีชีวิตที่สุขสบายในภพชาตินี้เท่านั้น ไม่สนใจชาติภพต่อไป หรือไม่สนใจที่จะตรัสรู้ธรรม แต่เราจะไม่มีวันมีชีวิตที่สุขสบายไปตลอดได้ เพราะสักวันไม่เราหรือคนที่เรารักก็ต้องเจ็บป่วยล้มตายลง เมื่อเป็นเช่นนั้น เราจะเรียกสิ่งที่เรามีว่า “ความสุข” ได้อย่างไร

แต่ละวันเราได้ใช้เวลาให้เป็นประโยชน์เพียงไร ได้ทำให้แต่ละวินาทีเป็นไปเพื่อการหลุดพ้นหรือไม่ เรากำลังดำรงชีวิตอยู่บนความประมาทด้วยการปล่อยเวลาให้เสียเปล่า ด้วยการผลัดวันประกันพรุ่ง หรือเรากำลังนำพานาวาชีวิตนี้ไปอย่างชาญฉลาดด้วยการเปลี่ยนช่วงเวลาของความ เป็นสัตว์โลกให้เป็นช่วงเวลาแห่งพุทธะ

มีคำกล่าวว่า โดยเนื้อแท้ พระพุทธเจ้ากับสัตว์โลกเป็นอย่างเดียวกัน แต่ด้วยความไม่รู้ เราจึงเป็นเพียงสัตว์โลกที่ยังเห็นแก่ตัว ที่ปราศจากความรักความกรุณาแก่ผู้อื่นอย่างจริงใจ ที่ไม่มีญาณหยั่งรู้เช่นพระองค์ เพราะญาณทัศนะของเรามัวหมองด้วยการคิดถึงแต่ตัวเองเป็นสำคัญ

Author: Krisadawan Kalsang Dawa กฤษดาวรรณ เมธาวิกุล

Dharma teacher, founder and president of the Thousand Stars Foundation

2 thoughts on “Precious Human Existence”

  1. ขอบคุณค่ะอาจารย์ แล้วถ้าเรามีชีวิตอยู่ในทุกวันนี้ก็ทำดีไปพร้อมกันนั้นก็ตั้งใจว่าจะไม่ขอเกิดอีกแล้วล่ะคะ จะเป็นไปได้อย่างที่เราต้องการมั้ยคะ

  2. จะเป็นไปได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับวิริยะ ศรัทธา บุญบารมี และกรรมของเราเองค่ะ แต่ในฝ่ายวัชรยาน ผู้ฝึกฝนตั้งปณิธานที่จะกลับมาเกิดเพื่อประโยชน์ของสัตว์โลก แต่ไม่ได้แปลว่าท่านไม่ได้ตรัสรู้นะคะ ดังคำกล่าวนี้ของท่านศานติเทวะ ซึ่งสมเด็จองค์ดาไลลามะมักจะอ้างเสมอในการแสดงธรรมของพระองค์

    For as long as space endures,
    And for as long as living beings remain,
    Until then may I, too, abide
    To dispel the misery of the world.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s